TSUE rozpatrywał sprawę dotyczącą sporu o zapłatę pomiędzy dwoma polskimi spółkami. Sprawa dotyczyła unijnej dyrektywy 2011/7/UE z 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych i wydanej na jej podstawie ustawy z 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych oraz wykładni art. 498-499 kodeksu cywilnego. Ustawa o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych pozwala bowiem wierzycielowi, który spełnił swoje świadczenie, dochodzić zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie w płatnościach oraz rekompensaty za koszty odzyskiwania należności, stanowiącej równowartość kwoty 40 albo 70 euro (w zależności od wysokości świadczenia).
W przedmiotowej sprawie Powód wystawił faktury za świadczone przez siebie usługi, a ponieważ nie otrzymał zapłaty, wystąpił na drogę sądową. Dochodził zapłaty należności głównej, odsetek za opóźnienie w płatności oraz rekompensaty za koszty dochodzenia należności. Pozwany zapłacił jedynie kwotę rekompensaty za koszty dochodzenia należności, a co do reszty należności złożył oświadczenie o potrąceniu, odsetki uznał za nienależne.
Pytanie prejudycjalne postawione przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie dotyczyło tego, czy przepisy dyrektywy 2011/7/UE sprzeciwiają się przepisom prawa krajowego, które przewidują, iż ustawowe odsetki za opóźnienie w płatnościach oraz rekompensata za koszty odzyskiwania należności nie przysługują wierzycielowi, gdy dłużnik po upływie terminu płatności określonego w umowie zaspokoił należność wierzyciela w drodze potrącenia, które z mocy prawa ma moc wsteczną od chwili, kiedy potrącenie stało się możliwe.
TSUE stwierdził, w wyroku z 18 grudnia 2025 r. C-481/24, że przepisy dyrektywy 2011/7/UE nie stoją na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które przewidują, iż ustawowe odsetki za opóźnienie w płatnościach oraz rekompensata za koszty odzyskiwania należności nie przysługują wierzycielowi, gdy dłużnik zaspokoił należność wierzyciela w drodze oświadczenia o potrąceniu, złożonego po upływie terminu płatności określonego w umowie, które to oświadczenie ma moc wsteczną od chwili, kiedy potrącenie stało się możliwe. Wynika to z zdaniem TSUE z mocy wstecznej, jaka wiąże się z tym oświadczeniem o potrąceniu od chwili, kiedy stało się ono możliwe. Jeśli potrącenie umarza wierzytelność główną wstecznie, prawo do odsetek za opóźnienie oraz do żądania rekompensaty za koszty dochodzenia należności w ogóle nie powstaje.